نقطه ی امید

ســـرو مـن نگــاه ســـربـه زیــر تـو ، ســایه ای غــریب در کـویـر بـود

وز طلوع اشک عشق اشک خـون ، همـچو چشـمه صاف و دلپذیر بود

در غـروب غـم فــزای شـهـر عشق ، دل بـــه رویـشـی دوبـاره داده ام

ابـتـدا و انتـهــــای دشـت مـن ، گـــرچـه خشـکــسـالی کـــویــــر بــود

بعد از آخرین حضور سبز تو ، آن حضـور پـر سکـوت و سرد و خشـک

هـــر چــه بـی تـو می گــذشـت روزگـار ، بیشـتـر دلـم بهـانه گـیر بـود

فصـل شــادی ام کــه رفــت آمــدی ، هــمــصـــدای زنـگ کـاروان ایـل

رفت فرصـت شکـــوفـه دادنـم ، لحـظه ای کـه آمـدی چـــه دیــر بـود

از نــوای غـمـگـــنـانـه ای غــریـب ، در غــیـــاب عـابـران شهـر عـشـق

مـــویـه هـای عــاشـقـــانـه ام فـقـط ، در کنـار تـکـــدرخـت پـیـر بـود

روزگـــار بـی تــو بـودنـم چـه سخت ، می گـذشت و انتـظار مـرهمی

زخمهای کهـنــه ام کـشـیـده اند ، در شـبـی کـه بـی تـو دل اسـیر بـود

یاد و نــام تــو هـمــیــشـه تــا ابـد نـقــطـه ی امـیـــد ایـن غـزل ولـی

نقـــطـه ی امـــیـــد و آرزوی مـــن ، آن نـگــاه هـــای بــی نـظـیـر بـود